Wydawca: S. KARGER, Basel SEPARATUM (Wydano w Szwajcarii)
Confin. psychiat. 16: 69-79 (1973)
Ida P. Rolf, Boulder Colo.
Abstrakt: Integracja strukturalna ludzkiego ciała w polu grawitacyjnym wprowadza zmiany w człowieku jako całości – jego psychice, przemianie materii, w jego wzorcach postępowania. Ten artykuł jest przeglądem modeli teoretycznych, które mogą podkreślić te zmiany i wskazuje na wyniki badań, które potwierdzają tę technikę. Gdy ciało fizyczne napotyka na trudności, problem rozprzestrzenia się na całość człowieka. Wpływa na jego świadomość, a człowiek nazywa to stresem. Używano wielu podejść, fizycznych i psychologicznych, aby od niego uciec– najstarsze z nich to leki i masaż. Jaki jest pierwszy warunek by usunąć ten stres? Jakie są zasady definiujące stres u człowieka? W tym nowym podejściu do fizyczności człowieka zwanym Integracją Strukturalną, brak napięcia jest postrzegany jako zrównoważenie funkcji – równowaga ciała w polu grawitacyjnym. Jest to nowa definicja: stres jest brakiem równowagi, objawiającym się nieodpowiednim ustawieniem komponentów ciała w przestrzeni. Technika Integracji Strukturalnej jest dwojaka: poprzez manipulację miękka tkanka jest przesuwana do swojego normalnego położenia (wydajnego anatomicznie); wyzwalanie tego, co uważamy za odpowiedni ruch powoduje następnie, że struktura na nowo się ustawia. Zmiana w strukturze utrwala się poprzez nowe wzorce ruchu, i odwrotnie – nowa organizacja umożliwia nowe wzorce ruchu. W tej dyskusji usiłujemy zbadać prawa leżące u podstaw zrównoważonego funkcjonowania i odnieść to do techniki zwanej Integracją Strukturalną. Poniższy artykuł to opracowanie danych eksperymentalnych potwierdzających tę technikę.